Definition of "çökmek" in Turkish

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. (yapı, toprak vb.) herhangi bir nedenle, durumunu yitirerek bulunduğu düzeyden aşağıya inmek, çukurlaşmak, göçmek³.

   • Köprü ve yol, selden dolayı çökmüş

2. (yapı) üzerinde bulunduğu yere yıkılmak.

   • Bir apartman çökmüş

3. (sıvı içindeki bir katı) dibe inmek.

4. (sis, duman) toprağa doğru inmek ya da her yanı, her yeri kaplamak.

   • Dağlara duman çökmüştü

5. çömelmek.

   • Çeşmenin başına çöküp elini yüzünü yıkadı

6. (deve, sığır vb. için) dizlerini bükerek olduğu yere oturmak.

   • Doyan inek çöküp geviş getirmeye başladı

7. (insan için) birdenbire oturmak.

   • Odaya girip bir koltuğa çöktü

8. (avurt, göğüs vb. için) diş yokluğu, zayıflama gibi bir nedenle içeri doğru girmek, çukurlaşmak.

   • Birkaç gün içinde avurtları çökmüştü

9. yıkılıp dağılmak, son bulmak, ortadan kalkmak.

   • Tarihte birçok devletin çöktüğü yazılıdır

10. yoğun bir biçimde duyumsamak.

    • Ayrılığın acısı içine çökmüştü

11. vücut, ruh ve akılca güçsüzleşmek, yıpranmak, sarsılıp gençliğini, dinçliğini yitirmek.

    • Onu bu kez çökmüş buldum

12. (kimi duygusal durumlar, duygular için) yoğun olarak birikmek, etkisine almak, basmak.

    • İçine çöken acıyı kolayca yok edemezdi