Definition of "fırlamak" in Turkish

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. bulunduğu yerden ansızın çıkmak, birdenbire ayrılmak, hızla yerinden kalkmak, ansızın bir yana atılmak, birdenbire yerinden çıkmak, ansızın yerinden kopmak.

   • Kalem elimden fırladı. Çocuk arabanın önüne fırladı. Babam sokağa fırladı. Çatıdan kiremitler fırladı

2. bulunduğu yerden ileriye doğru, olağan görünüşüne aykırı bir çıkıntı yapmak.

   • Göğsü öne fırlamış, omuzu yana kaymıştı

3. fiyatı aşırı ölçüde ve birdenbire yükselmek.

   • Balık fiyatları fırladı