Definition of "uç" in Turkish

ad

1. uzun bir nesnenin incelerek sona eren, son ve sivri noktası.

   • Kılıcın ucuyla dürttü

2. uzun bir şeyin baş ya da son noktası.

   • İpin iki ucunu birleştirip bağladı

3. bir şeyin kıyısı, kenarı.

   • Masanın ucundaki bardak düştü

4. bir şeyin tepesi, başı, hafifçe kabarık olan bitim noktası.

   • İneğin memelerinin ucu zedelenmiş

5. bir uzaklığın son noktası.

   • Salonun öbür ucundaki koltuğa oturdu

6. en uzak nokta, sınır.

   • Yurdu, bir ucundan öteki ucuna gezdik

7. Türk devletlerinde, genel olarak sınırlara ya da sınır boylarındaki eyalet ve sancaklara verilen ad.

8. (çıban, sivilce) başı oluşmak.

9. ortaya çıkmak, belirmek.

10. (bitki) yeşermeye başlamak, sürgün, filiz oluşturmak, sürmek, filizlenmek.

11. gelişme, büyüme başlangıcı göstermek.

    • Dertlerimiz uç vermişti