Definition of "uçmak" in Turkish

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. (kuş, kanatlı böcek vb. için) kanatlarını hareket ettirerek havada düşmeden durmak ve yol almak.

2. (uçak, helikopter vb. için) özel mekanizmayla ya da motorla yerden yükselmek, havada yol almak.

3. (uçurtma vb. için) rüzgâr yardımıyla havada durmak.

   • Uçurtmalar göklerde uçuyordu

4. rüzgârın ya da başka bir şeyin etkisiyle yerinden ayrılıp havada ya da yerde yol alarak uzağa gitmek.

   • Şapkası uçtu

5. (sıvı vb.) gaz ya da buhar durumuna geçmek.

   • Şişenin ağzı açık kalınca kolonya uçmuş

6. (renkler için) solarak yok olmak ya da iyice soluklaşmak.

   • Yüzünün rengi uçmuş

7. patlayıcı maddeyle ya da deprem vb. ile yıkılmak, parçalanmak, göçmek.

   • Selden köyün köprüsü uçmuştu

8. yüksek yerden düşmek ya da yuvarlanmak.

   • Kamyon köprüden uçmuş

9. (kara ya da deniz taşıtları) çok hızlı yol almak.

   • Arabamız uçuyordu

10. hava yoluyla, uçakla gitmek.

    • Yarın Adana’ya uçacağız

11. ortadan yitip gitmek, yok olmak, silinmek.

    • Aklındaki her şey uçmuştu

12. çok sevinmek.

    • Sınıfı geçmişti, uçuyordu

13. uçar gibi dalgalanmak.

    • Ekinler boy vermiş, rüzgârla uçuyordu

14. aşırılmak.

    • Baktım, masaya bıraktığım sigara paketi uçmuştu

15. (dinsel inanışa göre) ruh, ölümden sonra göğe yükselmek.

16. (uyuşturucunun etkisiyle) kendinden geçmek.

    • Baktım, odadakiler uçmuştu

17. uçar gibi gitmek, çok hızlı gitmek ya da kaçmak.

18. cinsel ilişkide bulunmak.

    • O gece iki kez uçmuştu

19. düşlere dalmak.

20. kanat çırparak, uçarak.

21. çok sevinerek.

    • Böyle bir çağrıya uça uça gelirler

22. (kuş vb.) havalanmak, uçmak.

23. yitip yok olmak.

    • Elde avuçta ne varsa uçup gitmişti