ocurrir | conjugation
İspanyolca verb 'ocurrir' conjugated in all tenses and forms.
Indicative
| ellos | habrán ocurrido |
|---|
| él | habrá ocurrido |
|---|
| ellos | hubieron ocurrido |
|---|
| él | hubo ocurrido |
|---|
| ellos | habían ocurrido |
|---|
| él | había ocurrido |
|---|
| ellos | han ocurrido |
|---|
| él | ha ocurrido |
|---|
Subjunctive
| ellos | hubieren ocurrido |
|---|
| él | hubiere ocurrido |
|---|
| ellos | ocurrieren |
|---|
| él | ocurriere |
|---|
| ellos | hubiesen ocurrido |
|---|
| él | hubiese ocurrido |
|---|
| ellos | ocurriesen |
|---|
| él | ocurriese |
|---|
| ellos | hayan ocurrido |
|---|
| él | haya ocurrido |
|---|
Conditional
| ellos | habrían ocurrido |
|---|
| él | habría ocurrido |
|---|
| ellos | ocurrirían |
|---|
| él | ocurriría |
|---|
Imperative