Definition of "çocuk" in Türkçe

ad

1. anne karnında ya da bebeklik çağı ile erginlik çağı arasındaki gelişme döneminde bulunan insan.

   • Kadın çocuğunu düşürmüş

2. küçük yaştaki oğlan ya da kız.

   • İlkokul çocukları hareketli olur

3. soy yönünden oğul ya da kız.

   • Adamın yetişkin iki çocuğu varmış

4. genç erkek, delikanlı.

   • Kız, çocuğa âşıkmış

5. gereğince olgunlaşmamış, çocukça davranışları olan kimse.

   • Baba oldu ama hâlâçocuk, oğluyla güreşiyor

6. büyükler, yaşıtlar arasında çoğul biçiminde seslenme sözü olarak kullanıldığında arkadaş anlamını verir.

   • Çocuklar, bu akşam rakı içelim mi?

7. büyükler arasında daha az yaşlılar için kullanıldığında adam, kişi, insan gibi bir anlama gelir.

8. belli bir işte yeterince deneyimi olmayan, yeteneği bulunmayan kimse için küçümseme yollu söylenir.

9. (kadın) çocuk doğurmak.

10. (aile) çocuk sahibi olmak, çocuğu doğmak.

11. çocuk kalmış, olgunlaşmamış, yetenekleri gelişmemiş.

    • Orhan çocuk gibidir, onunla iş yapılmaz

12. her söylenene kolayca inanır, kolay kanar, kolay aldanır (kimse).

    • Bizim kapıcı çocuk gibidir, ne dersen yapar

13. çok kolay iş.

14. önem verilecek bir değer taşımayan, değersiz (şey).

15. çocukların oynadıkları oyunların ortak adı.

16. çok kolaylıkla yapıyabilecek iş, sıradan iş.

    • Bu iş bizim için çocuk oyunu, birkaç saatte yaparız

17. çocuk yalan dolan bilmez, her şeyi olduğu gibi anlatır, onun için haberin doğrusu çocuktan alınır.

18. gizli şeyleri çocuğun yanında konuşmaktan sakınılmadığı için çocuk bunları öğrenir ve gizlilik kavramını bilmediğinden bunları herhangi bir durumda olduğu gibi söyler, çocuk sır saklamaz.