Definition of "özel" in Türkçe

sıfat

1. yalnız bir tek kişiye, bir tek şeye ya da bir tek amaca ilişkin olan.

   • Bu oda özeldir, sahibinden başkası giremez

2. ayırt edici bir niteliği, yönü bulunan.

   • Para özel bir kâğıda basılır

3. kamunun, devletin değil kişinin olan.

   • Özel arabalar çoğaldı

4. kişiye özgü, herkesi ilgilendirmeyen, kişisel olan.

   • Özel mektuplar açılmaz

5. her zaman olagelenden değişik olan.

   • Özel durumlarda kolaylık gösterilir

6. dikkate değer olan.

   • Bize özel bir ilgi gösterildi

7. özel öğretmen tutularak evde sağlanan eğitim.

8. beden, zihin, duygu ve toplumsal gelişim yönünden düzgülü çocuklara göre önemli ayrılıklar ve aykırılıklar gösteren çocuklara yönelik eğitim.

9. ekonomik etkinliklere para yatıran kimse.

10. özel girişimcilik yandaşı (kimse, görüş).

11. geldiği postanede hiç bekletilmeden alıcısına ulaştırılması gereken (mektup, paket vb.).

12. ➽kurye.