Definition of "özgün" in Türkçe

sıfat

1. yalnız kendine özgü bir niteliği olan, kopya olmayan.

2. ilk kez yapılmış olan, taklit olmayan.

   • Bu, özgün bir tavırdır

3. bir buluş sonucu yaratılan, benzerlerinden değişik ve üstün olan.

   • Şiir, özgün söyleyişler bulma sanatıdır

4. örnek diye alınmaya değer olan.

5. hiç kimseye benzemeyen, değişik ve ilginç yönleri bulunan, kendine özgü olan (kimse).

   • Ozan bence özgün bir insandır

6. yazıldığı dilde olan, çeviri olmayan, asıl olan (metin).

   • Çeviriyi özgünüyle karşılaştırınca şaşırıp kaldım, çeviri yanlışlarla doluydu