Definition of "üstün" in Türkçe

sıfat

1. benzerlerine göre daha yüksek bir düzeyde, nitelikte olan, onları her bakımdan geride bırakan.

2. (birine ya da bir şeye göre) nitelik yönünden daha iyi, daha yeterli olan.

   • Çocuklar, zekâ olarak birbirinden üstündü

3. birinden ya da bir şeyden daha iyi, daha nitelikli, daha ileri olduğu kabul edilmek.

4. daha güçlü olmak, yenmek.

   • Güreşte üstün gelenler takıma alındı