Definition of "aç" in Türkçe

sıfat

1. yemek yemeye gereksinimi olan.

   • Aç insan ne bulsa yer

2. yiyecek bulamayacak derecede yoksul kimse.

   • İnsan açlara yardım etmeli

3. çok istekli.

   • Okumaya öyle açlar ki kitap yetiştiremiyoruz

4. karnı doymamış olarak.

   • İnsan aç yatarsa uyku tutmaz

5. açgözlü.

   • Ne aç insan, ne versen almam demiyor

6. açlık insanı uyutmaz.

7. bir gereksinim içinde bulunan kimse ancak o gereksinimi giderilince rahatlar.

8. aç insan uyuyamaz.

9. bir gereksinmesi olan kişi ancak onun giderilmesiyle rahata erer.

10. açlıktan ölmek.

11. çok acıkmak.

12. karnını doyuramamak, bir sofradan yeterince doymadan kalkmak.

    • Yemekler kapışıldı, çokları aç kaldı

13. varsılken yoksulluğa düşmek.

    • Onca mal mülk gitti, aç kaldılar