Definition of "akıl" in Türkçe

ad

1. düşünme, kavrama, anlama yetisi.

2. ➽bellek.

   • Bunu aklımda tutacağım

3. ayırt etme gücü.

   • Bugünkü aklım olsaydı, öyle yapmazdım

4. (kimi deyimlerde) çare, yol, salık, öğüt, çözüm, önlem.

5. birine yol gösteren, akıl öğreten kimse.

   • O akıl hocasına danışmadan iş yapmaz

6. pek bir şey bilmediği halde başkalarına yol göstermeye, akıl vermeye düşkün kimse.

   • Başıma akıl hocası kesildin

7. kavrayamamak, anlayamamak, istediği halde öğrenememek.

   • Dört işlemi çocuğun aklı almıyor

8. (bir şeyin) olabileceğine inanmamak.

   • Bu nasıl şey, doğrusu aklım almıyor

9. bayılmışken, kendinde değilken, bu durumu geçip ayılmak.

   • Hastamızın aklı başına geldi

10. yanlış davranışlarından ders alıp doğru yolu görmek.

    • Aklı başına geldi ama iş işten geçmişti

11. her zaman her yönden olgun ve akıllı davranan (kimse).

    • Çok aklı başında biri, işe yarar

12. eksiksiz, kusursuz, doğru dürüst, işe yarar (nesne).

13. bilincini yitirmiş, bayılmış olmak.

14. gerektiğince ve yerli yerinde düşünebilir durumda olmamak.

    • Bunu yaparken aklım başımda değildi herhalde

15. bilincini yitirmek, bayılmak.

    • Hasta önce inledi, sarardı, sonra aklı başından gitti

16. çok sevinçten ya da korkudan ne yapacağını bilemez olmak.

17. bir şeyi kavrayabilmek, ne olduğunu anlayabilmek.

    • Onun her şeye aklı erer

18. akılca olgunlaşmak ya da yaşça biraz büyümek.

    • Biraz aklım ermeye başladığında, babamı yitirdim

19. kendi tutum ve davranışına, kendi düşünce biçimine çok aykırı bulmak.

20. çok korkmak, çok şaşırmak.

21. (bir şeyi) çok beğenmek, edinmeyi çok istemek, ona bayılmak.

    • Dün bir ceket gördüm, aklım gitti

22. çok korkmak, çok şaşırmak.

    • Tabanca patlayınca aklım gitti

23. durup dururken anımsamak.

    • Az önce bir şey aklıma düşmüştü ama neydi unuttum