Definition of "akın" in Türkçe

ad

1. ele geçirme hazırlığı olarak, genellikle tedirgin etme, yıldırma, yağmalama biçiminde uygulanan, düşman topraklarına toplu halde ve ansızın, beklenmedik bir zamanda yapılan baskın.

   • Osmanlı’da uçbeyleri sık sık akınlar düzenlerdi

2. bu biçimde gerçekleştirilen savaş hareketi.

   • Düşmanın akını durduruldu

3. ardı ardına ve arkası kesilmeyen bir biçimde geliş.

   • Ucuzlukta müşteri akını başladı

4. ayaktopu, sepettopu gibi kimi oyunlarda, sayı yapmak ereğiyle, karşı takım alanına doğru genellikle çok oyuncuyla girişilen eylem.

   • Sağdan bir akın geliştiren Fener, gole gidemedi

5. kalabalıklar, yığınlar halinde gitmek, üşüşmek.

   • Halk denize akın etti

6. düşman topraklarına baskın biçiminde saldırmak.

   • Ordu sık sık akın etmekte, düşmanı yıldırmaktaydı