Definition of "bıçkın" in Türkçe

sıfat

1. kabadayı, külhanbeyi, hovarda, serseri.

   • O zamanlar Tophane bıçkın yatağıydı

2. gözü pek, korkusuz, yürekli, yaman, acar.

   • Oğlan bıçkın bir çocuktu