Definition of "bağlama" in Türkçe

ad

1. bağlamak eylemi.

2. Anadolu’da kullanılan, şişkin gövdeli, uzun saplı, üç çift telli, tezeneyle çalınan bir halk sazı.

   • Yeni gelen âşık, bağlamasına düzen verdi. çalmaya başladı

3. bir yapının çeşitli öğelerini kendi aralarında kenetleme işi.

4. açılmalarını önlemek ve tek parça gibi çalışmalarını sağlamak için, yapılarda duvarları ya da çatının çeşitli parçalarını bağlamakta kullanılan kiriş, putrel gibi öğe.

5. akarsuların düzeyini yükseltmek ya da suyu başka yöne çevirmek için suyun önüne yapılan bent.

6. (halk inanışı olarak) gelinle cinsel ilişkiye girememesi için güveyi büyüleme, iktidarsız kılma.