Definition of "başucu" in Türkçe

bileşik

1. yatılan bir yerin baş gelen yeri ya da yakını.

   • Pijamasını yatağın başucuna koydu

2. yeryüzündeki bir gözlem noktasından geçen düşey doğrultusunun gökyüzünü deldiği iki noktadan, gözeriminin üstünde olanı.