Definition of "bent" in Türkçe

ad

1. bağ, rabıt.

2. yasa maddesi.

3. suyu biriktirmek için önüne yapılan set.

4. bir kitapta, kendi içinde bütünlüğü olan bölüm.

5. şiirdeki dörtlük ya da anlam bütünlüğü olan bölümlerden her biri.