Definition of "beyin" in Türkçe

ad

1. kafatasının üst bölümünde bulunan ve beyinzarı ile örtülü olan, iki yarım yuvar biçiminde sinir kütlesinden oluşan, organizmanın işlevlerini denetleyen, duyum ve bilinç merkezi olan organ.

   • Kazada birkaçının beyni parçalanmış

2. akıl yürütme yeteneği.

   • Onda beyin yok bence

3. bir şeyin yönetiminde önemli işlevi olan kimse.

   • Örgütün beyni yakalandı

4. çok iyi eğitim görmüş, bilgi ve düşüncesiyle etkili olan kimse.

   • Bence o, bu ülkenin beyinlerindendir

5. rahat düşünemez olmak, sersemlemek.

6. bir işin oluş, gidiş biçiminden kötü bir şey sezinleyerek kuşkulanıp huzuru kaçmak.