Definition of "bitişik" in Türkçe

sıfat

1. birbirine dokunacak denli yakın ya da yan yana olan.

2. birbirine eklenmiş, bitişmiş, yapışmış olan.

3. yan, yandaki, (bir şeyin) yanındaki.

   • Bitişik evin iki çocuğu vardı

4. yandaki ev, komşu ev, komşu.

   • Bitişiktekiler iyi insanlardı