Definition of "bulanık" in Türkçe

sıfat

1. duru, berrak olmayan, bulanmış olan (su vb. sıvı).

   • Pınar bulanık akıyor

2. açık seçik olmayan, net görünmeyen, iyi seçilemeyen.

   • Televizyonda görüntü bulanık, onarım gerekiyor

3. (hava için) bulutlu, kapalı, kapanık.

   • O gün gök bulanıktı

4. (göz, bakış için) donuk, anlamsız ya da güçsüz.

   • Çocuk, bulanık gözlerle pencereden bakıyordu

5. niteliği gereğince anlaşılmayan, açık seçik ve belli olmayan.

   • Kafasındaki bulanık düşünceler onu yormuştu

6. bir düşünceyi, olayı, olguyu ya da durumu açık seçik, belirli bir biçimde anlatamayan sözcük ya da tümce, bu yüzden ortaya çıkan anlatım kusuru.