Definition of "dümdüz" in Türkçe

sıfat

1. hiçbir eğri yeri, eğriliği bulunmayan, çok düz.

   • Yol dümdüz uzanıyordu

2. aykırı davranışları olmayan, kendi halinde, uysal (kimse).

3. bilgisi, görgüsü çok dar bir sınır içinde kalan (kimse).

4. inişli çıkışlı olmayan, oldukça yalın.

   • Onun dümdüz bir yaşamı vardı, yine de genç yaşta gitti

5. çok düz, pürüzsüz bir duruma getirilmek.

   • Zemin, birkaç saat içinde dümdüz edilmişti

6. çok dayak yemek, yice dövülmek, çok dövülmek.

   • Patrona karşı çıkanlar dümdüz edilmişti

7. yenilgiye uğramak, yenilmek.

8. bir şeyi çok düz, pürüzsüz bir duruma getirmek.

9. (birini) döverek kımıldayamaz duruma getirmek, iyice dövmek.

10. (bir şeyi) kötü bir duruma sokmak, bozmak.

    • Neşemizi dümdüz ettiler

11. çok düz ve pürüzsüz olmak.

    • Mermer işlenince ayna gibi dümdüz olmuştu

12. çok dayak yemek.

13. kesin yenilgiye uğramak, ağır bir biçimde yenilmek.

    • Takım, son karşılaşmada dümdüz olmuştu