Definition of "düz" in Türkçe

sıfat

1. girintisi çıkıntısı, inişi çıkışı olmayan, yüzeyinde pürüz bulunmayan.

   • Çocuk düz yolda düştü

2. dik ya da eğik durumda olmayan, yatay olan.

3. eğri ya da kıvrımlı, kırık olmayan, doğru.

   • Düz çizgi cetvelle çizilir

4. derinliği az olan, derin olmayan, yayvan.

   • Düz bir tabağa peynir koydu

5. (saç) kıvırcık ya da dalgalı olmayan.

6. (ayakkabı için) kısa ökçeli ya da hiç ökçesi olmayan, ökçesiz.

   • Düz ayakkabıya alışamadı

7. desensiz, çizgisiz ve tek renkli.

   • Düz bir perde taktık

8. yalın, süssüz, sade.

   • Yazarın düz bir anlatımı var

9. devrik ya da kıvrık olmayan.

   • Düz bir etek giymişti

10. taban bölümünde çıkıntısı olmayan.

    • Düz kayıklar kalmadı

11. engebesi bulunmayan toprak, ova, düzlük.

    • Sığırları düze bıraktık