Definition of "deli" in Türkçe

sıfat

1. akıl ve ruh dengesi bozulmuş olan, akıl ve ruh sağlığı yerinde olmayan (kimse).

2. davranışları aşırı ve taşkın olan, aşırı davranışlarda bulunan (kimse).

3. (herhangi bir şeye) aşırı derecede düşkün olan (kimse).

   • Bizim oğlan maç delisi, maçları kaçırmaz

4. (ırmak, rüzgâr ya da hayvan için) azgın, coşkun, taşkın.

   • Deli çay yine coştu. Bizim deli inek önüne geleni boynuzladı

5. cesur, yürekli.

   • O çok delidir, yaparım derse yapar

6. çok öfkelendirmek, çıldırtmak, delirtmek.

7. çok aşırı, çılgınca sevmeyi anlatmak için kullanılır.

   • Bu kız beni deli divane ediyor

8. çok kızdırmak, çok öfkelendirmek, çılgına döndürmek, delirtmek, çıldırtmak.

9. (güzelliği vb. ile) çok etkilemek.

   • Deli eder insanı bu dünya demiş Orhan Veli

10. uslanmak bilmeyen gönül anlamında söylenir.

    • Deli gönül gezer gezer gelirsin

11. gönülden geçen ve insanı delice şeyeler yapmaya yönelten istekler için kullanılır.

    • Deli gönül diyor ki, git şu adamı bir iyice döv!

12. (bir şeye) çok sinirlenmek, çok kızmak, çok öfkelenmek.

    • İşin gidişine deli olmaktaydı

13. (bir şeyi) çok sevmek.

    • Çocuk, köpeklere, kedilere deli oluyordu

14. (bir şeye) çok üzülmek.

    • Haberi duyunca deliye dönmüştüm

15. (bir şeye) çok kızmak, çok öfkelenmek.

    • İşin bitmemiş olduğunu görünce deliye döndü, bağırıp çağırdı

16. (bir şeye) çok sevinmek.

    • Beni görünce deliye döndü, sarılıp durdu