Definition of "dilsiz" in Türkçe

sıfat

1. konuşma merkezinin ya da konuşma organlarının bozukluğu ya da doğal sağırlık nedeniyle konuşamayan (kimse).

2. beri benzer şeylere ses çıkarmayan, hiç denecek denli az konuşan, sessiz (kimse).

3. Osmanlı sarayında hazine, kiler ve benzeri yerlerdebulunan, padişahın kapısında sürekli nöbet tutan, konuşamayan, sağır kimse.