Definition of "dip" in Türkçe

ad

1. oyuk, çukur şeylerin en alt bölümü.

   • Gölün dibi görünmüyor

2. taban, alt.

   • Tencerenin dibi delinmiş

3. ağaç, duvar gibi dik şeylerin toprakla birleştiği yer ya da yanı başı, çok yakını, altı.

   • Duvarın dibinde otlar bitmiş

4. kapalı bir yerin kapıya en uzak yeri.

   • Ör. Sahnenin dibinde bir masa vardır

5. son, sonuç.

   • Böyle dipsiz işle uğraşma

6. arka, kıç.

7. (bir kabın) içinde bir şey kalmamak, içindekinin hepsi tükenmek.

8. (bir şeyin) sonu gelmek.

   • Kışın dibi göründü

9. (bir kabın) içindekini tümüyle tüketmek.

10. (bir şeyin) sonuna ulaşmak, sonunu getirmek.

    • Kışın dibini bulmak üzereyiz