Definition of "eşik" in Türkçe

ad

1. kapı boşluğunun dış zemini ve buradaki enlemesine yerleştirilmiş alçak basamak.

2. kapı girişi.

   • Çocuk evin eşiğinde duruyordu

3. giriş.

   • Kazada ölümün eşiğinden döndüler

4. başlangıç yeri, başlangıç noktası, yakını.

   • Yeni bir buluşun eşiğindeydi

5. canlıda tepki doğurabilmek için gereken en küçük uyaran.

6. kayalar üzerinde ya da deniz diplerinde birbirine komşu iki çukurluğu ayıran, üzeri çok kez düz olan, tümsek biçimli kabartı.

7. telli sazlarda, telleri yüksekçe tutan, yontularak biçim verilmiş tahta köprücük.