Definition of "eşsiz" in Türkçe

sıfat

1. eşi olmayan ya da eşi yanında bulunmayan.

   • Buraya eşsiz gelinmez

2. eş bulmamış ya da eşinden ayrılmış olan.

   • ör. Bu güvercin eşsiz, ona bir eş. gerekli

3. bir eşi, bir benzeri daha olmayan, eşi benzeri görülmemiş olan, çok değerli, çok önemli.

   • O eşsiz bilgin, bizim yüz akımızdı