Definition of "ev" in Türkçe

ad

1. içinde bir tek ailenin oturabileceği biçimde yapılmış yapı.

2. bir kimsenin ya da bir ailenin oturduğu, içinde yaşadığı yer, konut.

3. bir kimsenin ya da bir ailenin oturduğu yerin iç düzeni.

   • Evi çok dağınıktı

4. (gözlemevi, halkevi gibi bileşik oluşturduğunda) içinde bir iş görülen ya da belli bir amaçla kullanılan yer ya da kuruluş.

5. aile.

   • Evini geçindirecek kazancı var

6. birlikte yaşadıklarından ayrılıp ayrı bir ev düzenleyip oturmak, yerleşmek.

7. evlenmek.

8. ev, barınak, mülk.

9. çoluk çocuk, aile, ev halkı.

   • Bu zamanda ev bark edinmek, ev bark geçindirmek kolay mı?

10. dışarda herhangi bir işte çalışmayıp evinin işleriyle uğraşan kadın.

11. ev işleriyle uğraşan ve bu işleri iyi yapan kadın.

    • Ondan ev kadını olmaz

12. evi olan kimse.

    • Kira vermiyor, o ev sahibi

13. kiradaki evin sahibi bulunan kimse.

    • Ev sahibi kirayı artırdı

14. konukların bulunduğu, ağırlandığı yere onları çağıran kimse.

    • Burada ev sahibi kim?

15. yeni eşyanın güzellikleri arasına eski eşya yakışmıyor.

16. düzen yenilendi, eskileri nereye yerleştirmeli?

17. çok az olan eşyasını hemen yüklenip istediği yere göçebilen.

18. yeri yurdu, evi olmayan, evi olmadığı için rast geldiği yerlerde kalan, yaşayan.