Definition of "fena" in Türkçe

sıfat

1. nitelikçe iyi olmayan, kötü.

   • Fena mal elde kalır

2. üzücü, kötü.

   • Bu fena işi düzeltmek zor

3. aşırı derecede, çok.

   • Yarın fena doluyuz

4. (kişiler için) davranışları toplumun ahlak anlayışına aykırı olan.

   • Fena kadınlarla düşüp kalkıyormuş

5. (kişiler için) istenilen ve gereken nitelikte ve düzeyde olmayan.

   • O fena bir öğretmen sayılmaz

6. hoşa gitmeyen, rahatsız edici, hoş olmayan.

   • Bu fena kokuyor

7. aşırı biçimde, çok.

   • Kar fena bastırdı

8. kötü davranmak, yerinde davranmamak.

   • Bunu söylemekle fena etti

9. (birini) kötü bir duruma düşürmek.

   • İçki beni fena eder

10. (birini) hırpalamak, dövmek.

    • Onu fena etmişler

11. kötü niyetini belli edercesine bakmak.

12. bir kimse için kötü düşünceler beslemek.

13. (birine) cinsel eğilim duyumsamak, cinsel istek duyduğunu davranışlarıyla belli etmek.

14. iyi, yerinde olmamak, kötü olmak.

    • Bu iş fena oldu

15. (biri) hasta gibi olmak, kendini yitirmek, fenalaşmak.

    • Durup dururken fena olmak, hastalık belirtisi olabilir

16. (biri) pek çok üzülmek, çok sarsılmak.

    • Haberi duyunca fena olmuştu

17. (iş, eylem olarak) iyi yapmamak, kötü davranmak, kötü yapmak.

18. (birini) kötü duruma düşürmek.

19. (birini) hırpalamak, dövmek.

20. üzerinde kötü bir etki yapmak.

    • Bu koku fenama gittti

21. (bir şeye) üzülmek, kırılmak, sinirlenmek, gücenmek.

    • Davranışı fenama gitti