Definition of "gönüllü" in Türkçe

sıfat

1. ağır, güç ya da tehlikeli bir işi yapmayı, hiçbir zorunluluğu, yükümlülüğü yokken, isteyerek üstlenen (kimse).

2. aşırı ölçüde istekli.

   • Bunun gönüllüsü çoktur

3. seven kimse ya da sevgili.

   • Kız, delikanlının gönüllüsüymüş

4. gönlü yücelerde, yukarlarda olan, beri benzer şeyleri beğenmeyen (kimse).

   • Sen çok gönüllüsün, bizim köye gelmezsin

5. daha işe yarar, daha değerli.

   • Bir çift öküzü var ki traktörden gönüllü, benzin menzin de istemiyorlar

6. kendi isteğiyle asker olan kimse.