Definition of "garip" in Türkçe

sıfat

1. kimsesi olmayan, kimsesiz, zavallı.

2. aile ocağından uzakta, gurbette yaşayan, doğduğu yerlerden ayrı düşmüş olan, yabancı.

3. bir yerin yabancısı olan.

4. alışılmamış yönleri bulunan, yadırganan, yabansı, tuhaf.

   • Garip bir bakışı vardı

5. içe dokunan, hüzün veren.

   • Şarkıcının garip bir sesi var

6. şaşkınlık anlatır.

   • Böyle davranmazdı, garip doğrusu!

7. zavallı ve üzgün bir biçimde, şaşkın şaşkın, şaşırmış ve üzülmüş olarak.

   • Çocuğun garip garip duruşu beni üzdü

8. alışılmamış, tuhaf, acayip.

   • Orada garip garip şeyler oluyormuş