Definition of "hava" in Türkçe

ad

1. havayuvarını oluşturan ve bütün canlıların solunumuna yarayan renksiz, kokusuz, akışkan gaz karışımı.

2. gök, gökyüzü.

   • Hava bulutsuzdu

3. meteorolojik olayların tümü.

   • Bugün hava yağışlı olacakmış

4. çevreyi kuşatan boşluk.

   • Kuşlar havada uçar

5. canlıların üzerindeki etkisine göre havayuvarının durumu.

   • Bu yaylanın havası deniz havasından güzeldir

6. gök doğrultusu.

   • Elini havaya kaldırıp işaret verdi

7. esinti.

   • Hava olursa harmanı savururuz

8. müzik parçalarında tür, ezgi, müzik.

   • Radyo bir dans havası çalıyordu

9. müzik araçlarından çıkan ses perdesi.

10. keyif, neşe, âlem.

    • Havanızı bozmayalım

11. anlatımda kişilik, tarz, üslup.

    • Bu şiirin havası başka

12. (görünüş, davranış, söz vb. için) bir şeyin, bir kimsenin durumunu belirten özellik.

    • Onun havası bize uymaz

13. (bir yerdeki) durum, ortam.

    • Salonun havası elektriklenmişti

14. (durum, davranış, söz vb. için) işe yaramaz, olumsuz, kötü, anlamsız, sonuçsuz, boş.

    • Aldırma, her sözü hava onun

15. albeni, alım, çekicilik.

    • Kızın havası kendine baktırmaya yetiyordu

16. bir sözü birine karşı söyleyeceğini, bir eylemi yapacağını söyleyenlere yapamazsın, söyleyemezsin, sende o yürek, o güç yok anlamında söylenir.

    • Boşuna övünme, hava söylersin!

17. açık bir alana çıkıp ciğerlerine temiz hava çekmek ya da açık havada gezmek.

18. umduğunu elde edememek, beklediği sonuca ulaşamamak, hiçbir şey kazanamamak, umduğunu bulamamak, eline bir şey geçmemek, başaramamak.

19. ➽hava vermek1.

20. ➽hava atmak.

21. hava bulutlanıp yağmur ve fırtına belirtileri oluşmak.

22. (bir yerde) ortam tatsızlaşmak, elektriklenmek.

    • Burada hava bozdu, kalkalım

23. havanın kapanması, açması, ısınması, soğuması gibi değişimlerin genel adı.

24. ➽havadeğişimi.

25. havanın doğal olaylarının durumu.