Definition of "işkence" in Türkçe

ad

1. bir kimseye, bir canlıya maddi ya da manevi olarak yapılan aşırı eziyet.

2. bir kimseye, kanıt ve bilgi elde etmek ya da cezalandırmak ereğiyle bilinçli olarak uygulanan her türlü acı verici, onur kırıcı işlem.

3. duyguların aşırı gerginlik durumu, aşırı sıkıntı verici durum.

   • Ders çalışmak ona bir işkenceydi

4. marangozlukta, işlenecek parçaları sıkıştırmaya yarayan, üzerinde bir sıkma düzeneği bulunan araç.

5. maddi ya da manevi eziyet çektirmek.

6. işkence² uygulamak.

7. işkence² yapılan yer.

8. sıkıntılı yer.

9. işkence² uygulamak, işkence yapmak.

10. sıkıntı vermek, zora sokmak.