Definition of "kalakalmak" in Türkçe

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. bir durum ya da şey karşısında şaşırıp kalmak, şaşkınlıktan ne yapacağını bilememek.

   • Onun öfkesi karşısında kalakaldım

2. güç durumda kalmak.

   • Çocuklar ortalıkta kalakalmışlardı