Definition of "kalkmak" in Türkçe

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. oturuş durumundayken dik duruma gelmek, ayakları üzerinde dikilmek.

   • Delikanlı kalkıp yaşlı adama yer verdi

2. uyanıp yataktan ayrılmak.

   • Babam erken kalkar

3. gitmek üzere yerinden doğrulmak.

   • Böyle çabucak kalkmak olmaz, biraz daha kalın

4. yukarı doğru yükselmek.

   • Basılan çimler bir süre sonra kalkıyordu

5. havalanmak, uçmak.

   • Uçak kalktı

6. (taşıtlar için) yola çıkmak.

   • Otobüs kalkmak üzere

7. birden ortaya çıkıp yol almaya başlamak.

   • Önümüzden bir keklik sürüsü kalkmıştı

8. (boya, kaplama vb.) yerinden ayrılmak, kabarmak.

   • Arabanın boyaları yer yer kalkmıştı

9. derlenip toplanıp götürülmek.

   • Köyün harmanları kalktı

10. artık bulunmamak, yok olmak ya da kullanılmaz olmak.

    • O vakit kahve bile kalkmıştı. Kısa konçlu çoraplar kalktı

11. varlığı, yaşamı son bulmak.

    • Cumhuriyetle padişahlık kalkmış oldu

12. (kapak, örtü vb.) alınmak, kaldırılmak.

    • Baktım, masanın örtüsü kalkmıştı

13. iyileşip gezecek duruma gelmek, hastalıktan kurtulmak.

    • Hastamız çabuk kalktı

14. artık uygulanmaz olmak.

    • Olağanüstü hal kalktı

15. güncelliği, yürürlüğü kalmamak.

    • Yasanın bu maddeleri kalktı

16. artık geçerli olmamak, geçerliğini yitirmek, geçmez olmak.

    • Bu para kalktı, haberin yok mu?

17. başka yere gitmek, taşınmak.

    • Banka buradan kalktı

18. başlamak, davranmak, girişmek, kalkışmak, yeltenmek.

    • Hemen gitmeye kalkmıştı. Beni aldatmaya kalkmak sana yakışır mı?

19. (hayvanlar için) geçmek.

    • At dört nala kalkmıştı

20. ayakta beklemek.

    • Sınıfta sık sık cezaya kalkardı