Definition of "kararmak" in Türkçe

nesnesiz (nesne almayan) eylem

1. rengi karalaşmak, kara ya da karaya yakın bir renk edinmek.

   • Tarlada, açık havada çalışmaktan iyice kararmıştı

2. (ışık) sönmek, kısılmak ya da gücü azalmak.

   • Mum bitti, kararıp söndü

3. (ateş) sönmeye yüz tutmak, geçmek üzere olmak, kül bağlamak, geçmek.

4. (iç, ruh gibi sözcüklerle) canı sıkılmak, kederlenmek.

5. (göz sözcüğüyle) bir şey göremez olmak.

   • Gözüm bir an karardıysa da çabuk geçti