Definition of "kimsesiz" in Türkçe

sıfat

1. anası babası, herhangi bir yakını, koruyucu kimsesi bulunmayan (kimse).

   • Kimsesizlere yardımı severdi

2. hiç kimse bulunmayan, insansız, boş, ıssız (yer).

   • Kimsesiz yollarda kurda kuşa yem mi olalım?

3. bir başına, yalnız.

   • Dağ başında kimsesiz yaşamayı sever

4. sahipsiz.

   • Bu kimsesiz toprağı ele geçirmek istiyor

5. adamsız, yardımcısız.

   • Kadın kimsesiz, akşama değin ev işlerinden canı çıkıyor