Definition of "koltuk" in Türkçe

ad

1. omuz başının altında, kolun gövdeyle birleştiği yer.

2. sırtı ve kolları dayayacak yerleri olan, geniş ve rahat sandalye.

   • Eve iki koltuk, birkaç sandalye atıp yerleştiler

3. yapıcılıkta, ana desteği sağlamlaştırmak için konulan yan destek.

4. buğday ve mısır fidesinin yanlarında çıkan filiz.

5. eski düğünlerde güvey ile gelinin, eve girerken, konuklar arasından kol kola geçmeleri biçimindeki töreni.

6. yüksek yer, makam.

   • Halk, koltuğa düşkünleri bilir

7. kayırma, destek.

   • O müdürün koltuğuyla burada tutuluyor

8. koltuklama ya da koltuklanma.

   • Koltuğu sevenler çoktur

9. kolun omuzla birleştiği yerin altındaki çukurluk.

10. kayırma, kollama, destek.

11. yardımcı olmak vb.

12. desteklemek, arkalamak.

13. bacağı sakat kimselerin yürürken koltuklarıyla dayandığı uzun değnek.

14. birine başka kimselerce sağlanan yardım.