Definition of "laf" in Türkçe

ad

1. söz.

2. boş söz.

3. konu.

4. konuşma.

5. bu sözün hiçbir değeri yok, öyle şey olmaz anlamında hafifseme yollu kullanılır.

   • Yarın gidecekmiş, laf! Tembellik iliğine işlemiş onun

6. anlayışsız, aptal (kimse).

7. dik kafalı, inatçı (kimse).

8. durumu anlatmaya çalışmak.

   • Kaçalım, ona yakalanırsak laf anlatmak gerekir

9. laf anlamasını sağlamak.

   • Ona laf anlatmak kolay değildir

10. bir yere oturup söyleşmek, çene çalmak.

    • Kahveye gidelim, iki laf atar, tavla oynarız

11. birisine, uzaktan uzağa, dokunacak söz söyleyip işittirmek.

    • Karşı masaya laf atınca kavga çıktı

12. sözle sarkıntılık etmek.

    • Kadına, kıza laf atmaktan utanmazlardı

13. durup dururken bir şeyin anımsanmasına yol açmak.

    • Laf çıkarmasan para istemezlerdi

14. aslı olmayan bir haber yaymak.

    • İsteyene konut kredisi verilecek diye bir laf çıkarmışlar

15. üzerinde durmaya, anmaya değmez, çok kolay, önemsiz.

    • Laf değil canım, bir daha yaparız

16. çok önemli, kolay değil.

    • Bir milyar harcamış bu yolda, laf değil!

17. başkalarının konuşmalarından kendisine zaman kalmamak, sıra gelmemek.

18. başkaları, daha yetkililer dururken kendisinin bir şeyler söylemesine gereklik bulunmamak.

19. (biriyle) çene çalmak, konuşmak, söyleşmek.

20. bir şeyi dedikodu konusu yapmak.

    • Durumu bildiği halde şimdi durmuş laf ediyor

21. birine karşı söylenen olumsuz bir sözü ona iletmek, laf taşımak.

22. bir söze karşılık vermekte gecikmemek.

23. başka konuya geçmek.

24. söylenenin sakıncalı olduğunu görünce öyle demek istemediğini öne sürüp başka şey söylemek.

25. konuşurken sözünü sürdürmesini engellemek.

    • Başkan, sürenin dolduğunu bildirip konuşmacının lafını kesti

26. konuşmasını sürdürmesine olanak vermeyerek araya girmek, söze karışmak.

    • Konuşmacı, Böyle lafımı keserseniz konuşamam deyip kürsüden indi