Definition of "mandacı" in Türkçe

sıfat

1. bir ülkeyi manda <b>(II)</b> temeline göre yönetmekle görevlendirilen (devlet).

2. yabancı bir devlet korumacılığından yana olan (kimse).

   • Kurtuluş Savaşı’nda mandacılar da olmuştur

3. Osmanlı döneminde, tersanedeki gemilerin bakımıyla, korunmasıyla yükümlü kimse, tersane bekçisi.