Definition of "park" in Türkçe

ad

1. bir yerleşim yerinde, halkın gezip hava alması amacıyla özel olarak düzenlenmiş, ağaçlandırılmış ve çiçeklendirilmiş geniş alan.

2. taşıtların park edildiği yer, otopark.

   • Kızılay’da arabamı bırakacak bir park yoktu

3. taşıtların trafik zorunlukları dışında durma biçimi.

   • Ana caddede park yasaktır

4. cephanenin, makinelerin ya da taşıtların bulunduğu yer, depo.