Definition of "pis" in Türkçe

sıfat

1. üzeri kirle kaplı olan, kirli, iğrendirici.

2. üzerinde toz, leke, yağ vb. bulunan.

3. kendinde pislik bulunan ya da pislenmiş olan.

   • Sidik pistir

4. kendinde pislik bulunmamasına, pislenmiş olmamasına karşın, kimi nedenlerle iğrenilen.

   • O çocuğun ısırdığı bisküvi pistir, yeme

5. beğenilmeyecek bir niteliği bulunan, kötü, zararlı.

   • Bu pis huyunu bırak artık

6. sevimsiz, çirkin, değersiz.

   • Bir pis kedisi var

7. (söz için) duyanı utandıracak nitelikte olan, açık saçık, kötü.

   • Çocuk sokakta pis sözlere alışmış

8. içinden çıkılamayacak denli karışık, güç ya da çok can sıkıcı (iş, durum vb.).

   • Böyle pis işlerle uğraşmam