Farsçadan
bileşik
bir anlatım biçimi olarak Hindistan’dan İran’a, oradan da XVII. yüzyılda Divan Şiiri’ne geçen, karmaşık mazmunlara, güç anlaşılır alışılmadık benzetmelere, imge oyunlarına dayanan, süslü bir anlatım biçimi.