Definition of "son" in Türkçe

sıfat

1. şimdiki zamana en yakın bir zamandan beri olan ya da bu zamanda gerçekleşmiş, yapılmış, olmuş bulunan.

   • Son soğuklar son günlerin en çok konuşulan konusuydu

2. en arkada, en geride bulunan.

   • Oğlu son sırada oturuyordu

3. artık ondan başkası ya da ötesi olmayan.

   • Son paramızı da harcadık

4. bir şeyin en arkadan gelen bölümü.

   • Yazın sonunda tatile çıkacağız

5. döleşi.

6. ölüm.

7. son hızla, son gücüyle gibi kimi kullanımlarda olanca, bütün anlamında kullanılır.

   • Son hızla koşarak ona yetişti

8. ölüm.

9. en yeni, en son.

   • bu haberler son postadır

10. sona ermek, son bulmak, tükenmek.

11. yok olmak.

12. ölmek.

13. son durumunda olarak, –den sonra.

    • Üzerinde epeyce duruldu, sonunda vazgeçildi

14. sırada sonda bulunan, sonda olan.

    • Çocuk, sınıfın sonunda kendine bir yer bulabildi

15. sona erdeğini görmek.

16. sona ermesini sağlamak.