Definition of "tekin" in Türkçe

sıfat

1. içinde kimse bulunmayan, boş, ıssız (yer).

2. içinde cin, peri gibi doğaüstü varlıklar bulunmadığına inanılan, uğurlu (yer).

3. Eski Türklerde, babanın taşınmazlarının mirasçısı olan en küçük oğul.

4. (yer, zaman vb. için) içinde cin, peri gibi doğaüstü varlıkların bulunduğuna inanılan, uğursuz.

   • Gece vakti ıssız yerler tekin değildir

5. (insan ya da hayvan için) kendisinde doğaüstü bir güç olduğuna, bu güçle aklın alamayacağı şeyler yapabileceğine inanılan, sakınılması gereken, uğursuz.

   • İnanışa göre kara kedi tekin değildir