Definition of "temiz" in Türkçe

sıfat

1. kirli, lekeli ya da bulaşık olmayan.

   • Temiz tabak kalmamış

2. özenerek, gereğince yapılmış olan.

   • O usta temiz iş çıkarır

3. çok az ya da çok özenle kullanılmış olan.

   • Elden düşme ama temiz bir araba arıyor

4. ahlakça lekesiz.

   • Temiz arkadaştır

5. yoluna, yöntemine uygun biçimde, düzgün, iyi.

   • Gençtir, temiz giyinmek ister

6. sıfatıyla kullanıldığında alay yollu adamakıllı, iyice, çok anlamını verir.

   • Gelirse onu bir temiz dövelim

7. parasız, züğürt ya da kumarda bütün parasını yitirmiş (kimse).

8. sabıkasız.

9. herhangi bir hastalığı olmayan, sağlıklı (orospu).

10. yok etmek, öldürmek.

11. sürünüp duran bir işi kısa yoldan çözümlemek.

12. kumarda üterek bütün parasını almak.

13. bir yiyeceği yiyip bitirmek.