Definition of "tutuk" in Türkçe

sıfat

1. düzgün, akıcı, rahat bir biçimde konuşamayan (kimse).

2. çekingen, durgun, sıkılgan, utangaç (kimse).

3. (vücudun hareketli bir yeri için) eski işlevini göremez duruma gelmiş olan.

   • Tutuk koluyla çanta taşımıştı

4. tutulmuş, kesik, kısılmış.

   • Tutuk sesiyle konuşması gerekmişti

5. tutuklanmış, tutulmuş olan (kimse).

   • Jandarma, tutukların kelepçesini çözdü