Definition of "vakit" in Türkçe

ad

1. zaman.

2. bir iş için alışılmış ya da bir işe ayrılmış zaman.

   • Uyku vakti geldi

3. çağ, dönem.

   • O vaktin insanları azla yetinirmiş

4. saptanmış olan zaman.

   • Vakittir, işe başlayalım

5. para bakımından olanak, geçim.

   • Vakti iyi olsa kirada oturur mu?

6. uygun, elverişli durum, olanak, fırsat.

   • Vakit bulursam onu da göreceğim

7. zaman bildiren sözcüklere belirtilen olarak gelince iken anlamını verir.

   • Akşam vakti yola çıkmayın

8. biçimindeki ortaçlardan sonra getirilerek zaman belirteçleri kurulur.

   • yaptığı, edeceği, gittiği, söyleyeceği
   • Eve geldiği vakit söyleriz

9. bir şeyi daha hızlı yaparak ayrılan süreyi azaltmak ve artan süreyi başka işte kullanma olanağını elde etmek.

   • Dilekçeyi şimdi verirsek vakit kazanırız

10. karşı tarafı oyalayarak kendi hazırlanma süresini uzatmak.

    • Top taca gidince, oyuncu vakit kazanmak için ayakkabısını bağlıyor

11. (bir kimse birinin) başka işe vereceği zamanı kendisine ayırmasına yol açmak.

    • Geldi, epey oturdu, çok vaktimi aldı

12. (bir iş birinin) epey bir zaman uğraşmasını, zaman harcamasını gerektirmek.

    • Tapu işleri bir hayli vaktimizi almıştı

13. uygun zamanda, zamanında.

    • İşi vaktiyle yapmak iyidir

14. oldukça eski bir zamanda, zamanın birinde, çok eskiden.

    • Vaktiyle burada bir han vardı