Definition of "yabanıl" in Türkçe

ad

1. doğada ve ilkel biçimde yaşayan (insan).

2. insan ayağı, insan eli değmemiş (yer, orman vb.).

   • Afrika’nın yabanıl ormanlarına dalmışlardı

3. doğada, kırlarda kendiliğinden yetişen (bitki).

4. doğada yaşayan, evcil olmayan (hayvan).

5. insanlara sokulmayan, insanlardan kaçan, hırçın.

   • Yabanıl biriyle arkadaş olunur mu?

6. ürküntü veren, ürkütücü.

   • Karanlıkta, hayvanın parlayan yabanıl gözlerine bakakalmıştı