Definition of "zayıf" in Türkçe

sıfat

1. (insan ve hayvan için) vücudunda, derisi altında yeterince eti ve yağı bulunmayan, sıska, cılız.

   • Yeterli beslenmemişti, zayıf bir çocuktu

2. görevini, işlevini yapacak ölçüde gücü olmayan, güçsüz.

   • Takım zayıftı, yenildi

3. dayanıklılığı, sağlamlığı az olan.

   • Zayıf ip kopuvermişti

4. olanağı, gücü, kaynağı az olan.

   • O, zayıf devleti güçlü devlet yapmıştı

5. bilgi, yetenek yönünden güçlü olmayan, yeteneksiz, yetersiz olan.

   • Okulda zayıf bir öğrenciydi, ticarette başarılı oldu

6. kişilikçe ve ruhsal yönden yeterince güçlü olmayan.

   • Zayıf kimseler çabuk bunalır

7. gerçekleşme olanağı, olasılığı çok az olan, kesin olmayan.

   • İyileşmesi için, çok zayıf da olsa, bir umut vardı

8. etkisi, gücü, yoğunluğu, enerjisi az olan, yeterince güçlü olmayan.

   • Hasta, zayıf bir sesle, inliyordu

9. zayıf duruma gelmek, zayıflamak.

10. gücünü yitirmek, güçsüzleşmek.

    • Savaşlar nedeniyle devlet zayıf düşmüştü