Definition of "ad" in Türkisch

ad

1. bir kişiyi, bir hayvanı, bir bitkiyi, bir yeri, bir duygu ve düşünceyi vb. anımsamamıza, onları ötekilerden ayırmamıza yarayan sözcük.

   • Ali, güvercin, kavak, Ankara, akıl, düş sözcükleri birer addır

2. canlı ve cansız bütün varlıkları, düşünce ve duyguları, durumları bildiren dil öğesi.

3. herkesçe işitilmiş, bilinmiş, tanınmış olma durumu.

   • Artık o bir ad olmuştur

4. kendisine öyle denilmek, ad verilmek.

5. iyi olarak tanınmak, ün almak, ün kazanmak.

6. adlandırmak, ad koymak, ad vermek.

7. birine, özel adından ayrı olarak pek de hoşa gitmeyecek bir ad vermek.

   • Çocuklar birbirine ad takmayı sever

8. adlandırmak, ad koymak.

9. iyi ya da kötü bir işi kimin yaptığını açıklamak.

   • Çocuk ad vermekten çekindi

10. kötü bir ün kazanmak.

    • Kadının adı çıkmış bir kez, alan olmadı

11. pek de hak etmediği halde iyi nitelikli bir ün kazanmak.

    • O terzinin adı çıkmış, yoksa dikişi iyi değil

12. adı, herhangi bir durum dolayısıyla söz konusu olmak, adı anılmak.

    • Ödül verilecekler arasında onun da adı geçti

13. kazandığı bir nitelik nedeniyle adı bir yere yazılmak.

    • Adı yazın tarihine geçti

14. hak etmediği iyi bir nitelikle tanınmış.

    • Orasının yalnızca adı var, yemekleri iyi değil

15. yalnızca düşte var olan, yaşamayan.

    • Anka yok ki, ancak adı var

16. birinin adını kötüye çıkarmak.

17. (biri) kendi adını kötüye çıkarmak.

18. (birinin) adını açıklamak, bildirmek.

    • Onun adını vermek işime gelmez

19. başvurduğu kimseye kimin tarafından gönderildiğini söylemek.

    • Ona benim adımı ver, işin olur

20. ne olduğunu, nerede olduğunu bilen yok.

21. kimin nesi olduğu bilinmeyen.